Trampolina

Trampolinę kładzie się na powierzchni, na którą patrzysz, niedaleko od siebie. Musi być w miarę pozioma — ściana jej nie przyjmie — a wychodzi w twoim kolorze, więc każdy widzi, czyja jest. Nie można kłaść jednej na drugiej ani podnieść jej z powrotem: raz położona leży, dopóki nie zniknie.

Wejście na nią wyrzuca cię prosto w osi jej powierzchni, kilka razy mocniej niż własny skok. To otwiera dachy, gzymsy i skróty, do których pieszo nikt nie dojdzie, i jest najszybszym sposobem opuszczenia korytarza, w którym nie chcesz być. Potem trampolina potrzebuje kilku sekund, zanim znów kogoś wyrzuci.

Wyrzuca *każdego* i właśnie nad tym warto się zastanowić. Trampolina położona po to, by dostać się na punkt obserwacyjny, to trampolina, z której skorzysta ścigający cię robot, a trampolina na otwartej przestrzeni mówi wszystkim, dokąd lubisz chodzić.