Springplaat

Een springplaat leg je neer op een oppervlak waar je naar kijkt, een klein stukje verderop. Het moet redelijk vlak zijn — een muur neemt er geen aan — en hij komt in je eigen kleur naar buiten, zodat iedereen ziet van wie hij is. Je kunt er geen op elkaar stapelen en hem ook niet weer oppakken: eenmaal neergelegd blijft hij liggen tot hij vervaagt.

Erop gaan staan werpt je recht uit het vlak, een flink aantal keren harder dan je eigen sprong. Dat brengt daken, richels en sluiproutes binnen bereik waar niemand te voet komt, en het is de snelste manier om uit een gang te komen waar je niet wilt zijn. Daarna heeft de plaat een paar seconden nodig voordat hij weer iemand lanceert.

Hij lanceert *iedereen*, en dat is het deel om over na te denken. Een plaat die je neerlegt om een uitkijkpunt te bereiken, is een plaat die de robot achter je kan gebruiken om je te volgen, en een plaat in het open veld vertelt iedereen waar je graag heen gaat.